Gulab Gang – a cookery show which doesn’t tell you how to cook!

एका वाक्यात या पिक्चरचं वर्णन करायचं झालं तर Gulaab Gang is a movie with the weakest characterization of protagonist .

बिचार्‍या माधुरीला सबंध पिक्चरभर, भेदक डोळ्यांनी बघण्याशिवाय काही कामच नाहीये. तिच्या characterला काही आकार, उकार नाहीतच graph नाहीच. २ – ३ action sequences सोडले तर उरलेली दबंगगिरीही तिच्या assistants (टोळीतील इतर बायका) करतात. जीव घेणे, मन मोडणारे, कस लागणारे असे सर्वच्या सर्व प्रसंग तीच्या assistants वर येतात. हमे मिलती हैं एक बनी बनायी डिश!! म्हणजे रज्जो (माधुरी) चित्रपटाच्या सुरवाती पासून ‘अशी’ असते. Period. पुर्णतः established!! ती अशी का असते, का होते, तीचा संघर्ष, तीचं दुःख असं काहीच चित्रपटात नसल्यामुळे, आपण रज्जोशी emotionally connectच होऊ शकत नाही. म्हणजे, एखाद्या cookery show मधे ingredients दाखवायचे (अनिल कपूरच्या सुरवातीच्या दोन एक मिनटांच्या रज्जोच्या बालपणा विषयीच्या निवेदनातून) आणि मग direct बनवलेली dish दाखवायची आणि उरलेला सगळा वेळ, garnishing करत बसायचं… अरे hello!!! पण dish कशी बनवली ते दाखवाना…

Where as जुही is awesome in the movie! With her cunning smile, her cold blooded glances, devil may care behavior, revengeful attitude and proudy self portrayal, she establishes herself as an epitome of villainism. Her character establishes in front of us - audience. Her references to her past (her husband, his portrait, her portrait with him), her relations (बहीण, व्याही etc) give an instant connect to her character. आणि bubbly जुहीला, याआधी कधीही न पाहीलेल्या रूपात पहाणं is an experience in itself. पण माधुरी बद्दल असं ही काही होत नाही. कारण तिला अश्या strong characters मधे आपण याही आधी मृत्युदंड म्हणा किंवा लज्जातून म्हणा पाहीलय.

एकुणात पिक्चर विषयीही बोलायचं झालं तरी तिथेही निराशा होते. गुलाब गॅंगच्या पोरी लाठ्या काठ्यांची practice करताना कमी आणि नाच गाणि करतानाच जास्त दिसतात. तसच स्त्रीया domestic violence करणार्‍यांचा violently प्रतीकार करू शाकतात हे समजण्याजोगं आहे. पण राजकारण्यांनी पाळलेल्या हट्ट्या कट्ट्या, धिप्पाड गुंडांनाही लिलया हरवताना बघून त्यावर कसा विश्वास ठेवायचा? बर, गुलाब गॅंगच्या सगळ्या बायका कायम गुलाबी साडीच हातमागावर विणतात आणि gift करतात. का? जागात इतर रंगांच्या साड्या नेसणं बायकांनी बंद केलय का? त्यातून ही सगळी गोष्ट घडते north Indiaतल्या एका खेड्यात आणि चित्रपटात पूर्णवेळ दिसतं ते महाराष्ट्रातलं खेडं (shooting वाईचं आहे)! डोंगरदर्‍या, कौलारू घरं / शाळा हे खूप महाराष्ट्र specific आहे. Art Director नी ही चूक का करावी? रज्जोच्या बालपणाच्या दाखवलेल्या गावात तर लोक, त्यांचे costumes हे छाप मराठी. गाणी म्हणावीत तर तीही लक्षात राहाण्याजोगी नाहीत.

बाकी background score उत्तम जमलाय. पटत नसले तरी action sequences छान. माधुरीनी त्यात कमाल केली आहे. ती दोन चार ठिकाणी मार डाला तर एखाद ठिकाणी म्हातारी दिसलीय. पण दुर्दैवानी, देवदास नंतर माधुरीचे आलेले तिन्ही pictures माधुरीमय असूनही माधूरी fans उपाशीच राहीलेत!  

Actually संपत पाल (on whose life this movie is supposedly based) यांनी हा पिक्चर आधी पाहीला असता तर त्यांनी नक्कीच stay आणण्याचा विचार केला नसता कारण यात filmच्या heroinला, रज्जोला काही अर्थच नाहीये.

असो एकुणात, काय तर माधुरी साठी या, आणि जुहीला बघून जा…!!! 

Nirbhyaya's Case and Theory of Rebirth in Hinduism

I was deeply shattered and equally furious when juvenile accused in Nirbhaya's Rape Case in Delhi was sentenced just 5 years in remand home. Five years and that's it!!!??? Thankfully rest of the four accused were sentenced  death penalty (point to be noted here is death penalty was because Nirbhaya is no more and not because of their shameless act) but the most brutal amongst five of them -  the juvenile - would be set free in just five years even after committing such a heinous act. If he is adult enough to rape someone how could you categorize him as juvenile? HOW!!!??? and WHY???!!!

Before we proceed, let me share the story of of Dr. Norman. 

April 1952, Denver, USA

It was the pleasant summer of 1952 in Denver. Dr. Norman was at peak of his career. There was no Gastroenterologist (a doctor that specializes in the treatment of anything to do with gastro-intestinal tract of human body) in the world who could stand taller than Dr. Norman. Though in late 50's he looked not more than 30. His confident demeanor, his heartfelt smile and his baritone voice was the half cure for his patients.

His practice was in full swing and he was about to achieve what none could till that time. He wanted to carryout 1st human intestinal transplant in the world. Theoretically and technologically he was all prepared. He had successfully carried out the intestinal transplants in Guinea-pigs but quite understandably his only problem was nonavailability of the donor for the 1st ever intestinal transplant. Long wait for the donor was actually killing him. Slowly he started getting impatient and his animal instincts were suggesting something very inhumane to him.

And one day his morals  gave up. Poor Jeff was laying on the operation table before him at the state owned hospital in the heart of Denver. That hospital was famous for the treatment of  downtrodden and Dr. Norman was its regular practitioner specialist. Jeff was in his early 20's with no family and no specific income. He was admitted there by one of his distant maternal uncle due to severe appendicitis attack.

Operation of appendicitis was over with intact appendix, removed intestine and lost life. 

It was all easy for a famous Doctor like Dr. Norman to cover up the case and as such no one was there to fight for Jeff.

Later Dr. Norman did the intestinal transplant on one of the needy but it was a big failure and then soon after that Dr. Norman died of depression as he could not digest the failure.

Autumn, 1991, Delhi, India

 Everyone at Mr. Kumar's residence was happy as he was blessed with a girl child. They named her 'Surupa' (name changed). Surupa was a blessed child. She was a rare combination of beauty with the brains. She was brave and bold yet simple and loving.

16th December, 2012, Saket, South Delhi, India

 Surupa - a physiotherapy intern now boarded a private bus with Suraj (name changed) - her best buddy. Bus was practically empty except 5 others and the driver. All 6 of them - under influence of alcohol started calling names to her. They closed the bus door, windows were already tinted in dark color and driver missed their regular turn. Judging the trouble Suraj tried to retaliate but he was beaten up with an iron  rod so much so that he lost his consciousness. 

Then 5 of the 'co-passengers' dragged Surupa on the back seat. Turn by turn they violently raped Surupa while the bus was still moving on the busy streets of Indian Capital.

And then the most inhumane thing happened to her. A - 17th year juvenile amongst them rapped her twice and then inserted an iron rod in her privates, severely damaging her private parts and abdomen and finally he ripped out her intestines with his bare hands. 

Was Jeff (as juvenile of 17th years) smiling at Dr. Norman (as Surupa)? Has destiny given a chance to Jeff to take a revenge on Dr. Norman by giving them birth in a country which treats worst of the worst juvenile criminals as just misguided ones. 

The irony is even if we amend our laws now, juvenile can not be punished as per the new rules because a guilty is punished as per the laws applicable at the time crime had happened and as such you cannot punish twice for a crime committed once. 

Dr. Norman's story might not be true or it could be or something of that sort must have happened otherwise how could one justify just 5 years of remand to the most brutal of the attackers?

Theory of rebirth says, "Aatman (soul) never dies. It just changes its body as we change our cloths. It carries all its un-tallied PAAP (sins) and PUNYA (virtues) from previous birth to its next birth"

Even Lord Krishna had to pay for his sins as Rama when Rama unethically killed Vanara king Bali by hiding behind Bali's brother Sugreeva and lord Krishna got killed by an arrow of a mere hunter (rebirth of Bali).

Now the main question is, does this mean that juvenile's punishment is justified? NO. A BIG NO. Because Dr. Norman's act is not 'present' world's responsibility but Nirbhaya is and we should do all that is possible to avoid re-occurrence of such incidence.

I feel the best way to curb such hideous acts is to have severe punishment. May be to clinically castrate (along with the penis of) the guilty. His punishment is to have a life in which he is not a man enough to perform such act, even with his lawful wife (if he has one).

I mean if morals can't at least the fear of punishment should stop such crimes.

Finally to conclude, is the theory of rebirth irrelevant?   The answer is no. It is for the wise amongst us. It teaches us a lesson that 'do not commit any such act/s you can not afford to pay for'.    

Life of Pi – a beautiful movie of brilliant analogies…

The time we were leaving the theater, my wifey asked me if I liked the movie and I was like Not actually… I won’t be able to watch it for the 2^nd time… or maybe I can… The reason being everyone including initial reels of the film talk about the experience of God but I couldn’t agree to that. It was only after a good nights’ sleep I found out following analogies and then there was no reason to not to praise the film.

1. Pi Patel represents any human being

2. Life boat represents the life of that human being.

3. Richard Parker (the royal Bengal Tiger) till the end of the film represents the mind of that human being. Till the time Richard (mind) controls Pi (human being), Pi has no control over his life boat (life) and the time Pi starts controlling Richard (mind) he gets the control of his life boat (life). Richard (mind) has the power to destroy the Pi or to make him survive. The important thing was how Pi (human) uses the Power of the Richard (his mind).

4. Pacific Ocean and all natural calamities represent the Destiny of that human. Some days he faces storm, flying fishes, whale etc (ill fate) and some day he gets to see bright sunny morning, food etc (lucky days). There is no other way that Pi (human) escapes the ocean (destiny) but to keep on trying with all his energy, brilliance and the faith on the God to get out of the ocean.

5. The unheard floating island represents the ‘Moh / Maya’ or worldly pleasures (Bhautik Sukh). Though initially it fooled Pi with abundance of food and water, very soon he realized that it is the death trap (vicious circle of birth and rebirth) and not the final destination. (Why undiscovered / unheard Island - coz moh takes different shape for each one of us)

6. Tooth of a man on that island represents the Guru or the wisdom he gained.  In absence of that he wouldn’t have left that island (Moh).

7. Shore of the Mexico represents the final destination or the Moksha. It required all possible efforts on Pi’s Part (Human) to reach the shore and then ocean (his destiny) helped him to reach the Shore (Moksha).

8. Richard Parker (the royal Bengal Tiger) at the end represents your closed pals (your parents/ friends / life partner / relatives etc). When they die or the time your account is tallied with them they leave you unceremoniously, never to look back.

My take on the film:

1. 3D - I feel there was no need for making the film in 3D. Avatar completely justifies the technique but this isn’t. I feel the analogies are so subtle that the technique overpowers the real jist.

2. Music – it dissolves in the film so well and thus helps in improving the impact of the film in our minds. (Thank god the music director has avoided any loud unnecessary music like Govinda Govinda Govinda in Sarkar) and what a brilliant understanding of Indian Music this foreigner has!

3. Intial reels / original story – there was no need of showing his faith in all religions / his juvenile love towards Anandi / story of his name for the progress of the film. Whatever small impact it had (to show his belief in God and ceremonious departure from Anandi) could have been covered from the thoughts of Irfan Khan.

4. End / original story – I would have loved to know about how Pi reached to the present day after he reached Mexico.

5. Technical fault in the plot - One doesn't matter how strong, would not be able to survive in the Pacific ocean for 200+ days considering the freezing cold temperatures in the nights. We can still understand if its an Indian Ocean.

6. Suraj Sharma – Sheer Briliance. What an actor we have got.

7. Irfan Khan – His accent disturbes because Suraj’s accent is perfect  where as he had tried to force some accent.

8. Tabbu – there was no need to rope in an actor like Tabbu for such a small role.

9. Last scene that Tiger leaves him unceremoniously. I am still shaken by it. Director’s brilliance I suppose (Novel mustn't have this end I feel)

10. Ang Lee / author of the Novel – Thank you for such a brilliant creation.

Kahi Goshti Haravu Nayet Mhanun - 4

ही वेळ निघून जाईल...

फार वर्षां पूर्वीची गोष्ट आहे. विक्रमादित्य नावाचा राजा कपिला नगरीवर राज्य करत होता.

राजा मोठा धर्मशील होता. पराक्रमी होता. आपल्या प्रजेवर त्याचे निरातिशय प्रेम होतं. नागरी मधेही सगळेच अलबेल होते. सुख, समृद्धी, शांती आणि समाधान सगळी कडे नांदत होते. प्रजेलाही राजाविषयी प्रेम आणि आदर होता. राजाची सुंदर सत्वशील  पत्नी, एक उमदा राजपुत्र, गोंडस राजकुमारी... असं अगदी दुष्ट लागण्या सारखं सगळं चाललं होतं. त्यामुळे राजाही खुश होता.

एके दिवशी तो विचार करतो की 'सगळ उत्तम चाललय तर प्रजेला एक छानशी मेजवानी द्यावी आपण... आपलं प्रजेवरच प्रेम व्यक्त करायला ह्याहून चांगला उपाय नाही आणि खरतर आपल्याकडे कारण ही आहेच की... पुढच्याच मासात आपला जन्मदिवस आहे'.

तो राणीशी बोलतो आणि मेजवानीचा बेत पक्का ठरतो... नगरीत सर्वदूर आमंत्रणं जातात. राज्यातला सर्वांना अगदी झाडून निमंत्रणं जातात. इकडे राजमहालही मेजवानी साठी चांगलाच सजतो. उंची शामियाने उभारले जातात... देशविदेशातून नामांकित आचारी बोलावले जातात... सगळी कडे जणू उत्सवाचं वातावरण असतं.

आणि अखेरीस मेजवानीच दिवस उजाडतो. गावातील लहाना पासून वृद्धापर्यंत, राव पासून रंका पर्यंत आणि मूढा पासून योगी ऋषींपर्यंत सगळे जातीनं हजर असतात... सगळ्यांनी आपल्या लाडक्या राजाला त्याच्या वाढदिवसाची काहीना काही भेट आणलेली असते. राजा खूप प्रेमानी सगळ्यांची भेट स्वीकारतो... सगळ्यांना जेवून जाण्यास सांगतो आणि जातीनं प्रत्येकाला हवं नको ते पाहतो... बेत फक्कडच असतो. सगळे पोटभर जेऊन, तृप्तं होऊन, राजाला अनेकानेक आशिर्वाद, शुभेच्छा देऊन आपापल्या घरी निघून जातात.

सगळे गेल्यावर राजा राणी एक एक करून भेटवस्तू पाहू लागतात. प्रत्येकानी आपापल्या ऐपतीप्रमाणे राजाला फुल ना फुलाची पाकळी भेट म्हणून दिलेली असते. प्रजेचं  त्याच्याविषयीचं प्रेम पाहून राजाही खूप खुश होतो. आणि तेवढ्यात राजाची नजर गावाबाहेरच्या एका साधूने दिलेल्या भेटवस्तू कडे जाते. ती एक पाटी  असते. त्यावर एक वाक्य कोरलेलं असतं "ही वेळ निघून जाईल".

तत्क्षणी राजाचा चेहेरा बदलतो. रागानी तो अक्षरश: थरथरू लागतो. गावाबाहेरच्या त्या साधूचा त्याला प्रचंड राग येतो. इतकं सगळं छान चालू आहे, ऐश्वर्य आहे आणि हा नीच साधू म्हणतो हि सुखाची वेळ निघून जाईल? काय म्हणावं काय अश्या माणसाला...??? हा साधू नाहीच.  नक्कीच कोणीतरी भोंदू बाबा असणार.

लगेचच राजाचा हुकुम सुटतो, "जिथे असेल तिथून त्या  साधूला कैद करा आणि कारागृहात डांबून ठेवा". झालं राजाच्या इच्छे प्रमाणे होतं. त्या साधूची बाजू ऐकूनही न घेता, त्याला सरळ कारागृहात डांबलं जातं.

अशीच काही वर्ष सुखा समाधानात जातात. राजा त्या साधू आणि  त्या पाटी बद्दल पूर्ण विसरलेला असतो. पण नियतीच्या मनात काही वेगळच असतं  . राजाच नशीब पालटतं. कपिला  नगरीवर भयंकर दुष्काळाच सावट पसरतं. नगरीतल्या नद्या आटतात, विहिरी कोरड्या पडतात, सगळी पिके करपून जातात. राजा आपले धान्यागार प्रजेसाठी रिते करतो. प्रजेसाठी नव्या विहिरी खोदतो. त्यावर्षी कसेबसे भागते पण पुढच्या वर्षीही  तीच परीस्थिती... आता राजा कडे पर्याय नसतो. राजा आपला सगळा खजिना रिकामा करतो आणि परराज्यातून अन्यधान्य आणि पाण्याची व्यवस्था करतो.

इकडे आसपासच्या राज्यांना कपिला नगरीची ही अवस्था कळते. राजाचा वाईट काल आल्याचे पाहून एरवी राजाचे नाव काढताच ज्यांची पाचावर धारण बसायची असे कपिला नगरीच्या आसपासचे छोटे राजे डोकी वर काढायला लागतात. कपिला नगरी गिळंकृत करण्याच्या उद्देशाने चोहोबाजूनी परकीय आक्रमणे होतात.  दुष्काळानी आधीच संत्रस्त झालेले सैनिक तरी किती तग धरणार? अती बलाढ्य अश्या कपिला नगरीचा सपशेल पाडाव होतो. राणीला, राजपुत्राला आणि राजकन्येला कैद करून इतर राजे घेऊन जातात. राजा पार देशोधडीला लागतो. नियतीचे फासे फिरले कि असेच व्हायचे.

राजा विमन्सक अवस्थेत रानोमाळ भटकत असतो. त्याला काय करावे ते सुचत नसते. गेलेले वैभव आपला परिवार कसा परत मिळवावा ते काळात नसते. त्याला उमगत नसते की आपण असे काय पाप केले म्हणून आपल्यावर ही वेळ आली? हा कसला शाप भोगतोय आपण?

यातून काहीच मार्ग दिसेना तेव्हा राजाचे मन कलुषित व्हायला लागते. तो विचार करतो, की अश्या लाचारीच्या जगण्यापेक्षा मरण बरे. राजा इतका हताश होतो की आत्महत्येचे विचार राजाच्या मनात येऊ लागतात आणि त्याच्यावर तो अंमल करायला ही निघतो.

कपिला नगरीच्या उंच पर्वतशीखरावरून तो उडी मारणार तेवढ्यात गावा बाहेरच्या त्या साधूने दिलेल्या त्या पाटीची त्याला आठवण होते. "ही वेळ निघून जाईल". हे वाक्य वाचून तेव्हा केवढा राग आला होता राजाला पण आता  हेच  वाक्य राजाला कमालीची उभारी देऊन जाते - "ही वेळ निघून जाईल". किती योग्य आहे हे वाक्य. राजाला मनोमन पटते जसा चांगला काळ राहिला नाही तसा हा वाईट काळही राहणार नाही. राजाच्या अंगात नवीन उत्साह संचारतो आणि त्याला त्याची चूक कळते. काहीही ऐकून न घेता आपण त्या साधूला कैदेत टाकले. पण आता ही वेळ पश्चातापाची नाही तर कृतीची  आहे. आपले राज्य, आपले गातवैभव आणि सगळ्यात महत्वाच म्हणजे आपले कुटुंब परत मिळवायलाच पाहिजे असे राजा पक्के मनाशी ठरवतो.

ब्राह्मण वेशात राजा नगरीत राहायला लागतो आणि हळू हळू आपल्या जुन्या सैन्याशी संपर्क करतो. त्या पुण्यश्लोक राजाला मदत करायला कापिलावासी आनंदानी होकार भारतात. राजा सर्व तयारीनिशी जेत्या राजांवर आक्रमण करतो. सगळे पराक्रमाची शर्थ करतात आणि हळू हळू कपिला नगरी परकीय राजवटीतून मुक्त होते.

राजाला त्याचे गतवैभव, कुटुंब सर्व परत मिळते. तो कैदेतून त्या साधूला बाहेरकाढतो त्याची मनापासून माफी मागतो, त्याचा यथायोग्य सत्कार करतो आणि मोठ्या सन्मानी त्याला परत पाठवतो.

आणि आता अजून तरी राजाची सुखाची वेळ निघून गेलेली नाही.

Kahi goshti visarunayet mhanun - 3

दु:खाची पोती 

फार पूर्वीची गोष्टं आहे... जगातली सगळी माणसं आपापल्या दु:खानी अगदी वैतागून गेली होती... सगळ्यांना वाटायचं की देव आपल्याशीच असं का वागला? म्हणजे मला एवढं मोठ दु:खं आणि बाकी सगळ्यांची इवलीशी दु:खं ... मीच असं काय  पाप  केलाय  मग  माझ्याच  वाट्याला का ही दु:खं ...

आणि गंमत  म्हणजे सगळ्यांनाच असं वाटत होतं... मग काय... एके दिवशी सगळे लोक एकत्र आले आणि आपापल्या दु:खाचं पोतं उचलून  सरळ  देवा कडे आले... 

एवढ्या सगळ्या लोकांना एकदम  आलेलं पाहून देव बाप्पा ही जरा गांगरून  गेले... जरा गोंगाट शांत  झाल्यावर  त्यांच्यातल्या एका म्होरक्याने आपलं गाऱ्हाणं देवाला सांगितलं... देवानी एक  क्षण  भर  विचार केला मग  सगळ्यांना म्हणाला कि एक काम  करा, आपापली दु:खाची पोती तो तिथे कोपरा दिसतोय  ना तिथे नेऊन ठेवा.. देवाच्या सांगण्या प्रमाणे सगळे आपापली पोती नेऊन  ठेवतात... 

मग  देव म्हणतो,"आता असं बघा, मी हि भूलोकीची पोती माझ्याकडे कडे काही ठेऊ  नाही शकत... मला हि काही नियम पाळावे लागतात  बाबानो... पण  तुम्हाला एक मदत करू शकतो... नियमांना थोडी बगल मारतो आणि तुम्हाला अशी परवानगी देतो कि तुम्हाला जे पोतं  हलकं वाटतंय ते तुम्ही घ्या आणि सुखानी परत जा ... म्हणजे अश्यानी माझ्याकडची सगळी पोती ही संपतील  आणि तुम्हाला कमी दु:खाची हलकी पोती ही मिळतील... काय ? पटतोय  का उपाय...?"

देवाच्या ह्या उपायावर सगळे बेदम खुश झाले... त्यांना आत्ता पासूनच हायसं वाटायला लागलं... सगळे हो म्हणतायत  न  म्हणतायत  तोच  "तथास्तु" म्हणून  देव  आंतर्धान  पावला...

मग  काय... देवानी  सुचवल्या प्रमाणे सगळेजण  आपल्याला हलकं वाटेल  ते पोतं उचलून  चालू  लागले... पण  ते थोडं फार अंतर गेले असतील  नसतील  तोच त्यांना आपल्या पाठीवरचं  मगाशी हलकं वाटणारं पोतं कमालीचं  जड वाटू लागलं... अजून  थोडं अंतर गेल्यावर त्यांना हे पक्क कळून  चुकलं  कि आपलाच  पोतं इतरांपेक्षा हलकं  होतं.... 

पण  आता सौदा झाला होता... देव अंतर्धान  पावला होता....

courtesy: वादळवाट 

Kahi goshti haravu nayet mhanun - 2

साधु आणि दरी

एक साधु हिमालयाच्या डोंगर दर्यातून भटकत असतो... दररोज भगवंताची आराधना करावी, ध्यान धारणा करावी आणि सृष्टीतील ईश्वरास धुंडाळत भटकत राहावं असा त्याचा रोजचा दिनक्रम...


एके दिवशी असाच फिरत फिरत तो एका उंच, दुर्गम अश्या कड्यावर चढून गेला.. रस्ता मोठाच कठीण.. खडतर, खाच खळगे असलेला.... वर चढे पर्यंत त्याची पूर्ण दमछाक झाली... हिमालयाच्या भर थंडीत त्याला कष्टानी दरदरून घाम फुटला, पाय बोलत होते... थकवा आला होता... पण समोर बघतो तो काय... खाली दिसणाऱ्या दरीच मनोहारी विहंगम दृश्य.. बघता क्षणी त्याचा थकवा पार कुठल्या कुठे उडून गेला... ते असीम सृष्टी सोंदर्य पाहून जणू त्याची समाधीच लागली... भूतलावर स्वर्ग अवतरला होता तिथे.. त्याला ईश्वराचा साक्षात्कारच जणू झाला..


तो साधु त्या मनोवेधक दृश्याच्या इतक्या प्रेमात पडला कि त्याला त्याचे जीवन तिथेच संपवसे वाटले... याहून अनोखे ह्या जगात काहीच असू शकत नाही ह्याची त्याला खत्री पटली आणि बघता बघता त्याने त्या दरीत उडी घेऊन आत्माहुती दिली...

वर्षान मागून वर्ष उलटून गेली.. युगान मागून युगे... ते लोभस दृश्य पाहण्याचे परम भाग्य कोणाच्याच नशिबी नव्हतं... पण एके दिवशी अचानक असाच एक मस्त कलंदर योगी पुन्हा त्याच जागी पोचतो...

त्यालाहि त्या पहिल्या साधु प्रमाणेच तेथील ईश्वरी अस्तित्वाची प्रचीती येते... तो हि पुरता मोहरून जातो आणि त्याची हि खात्री पटते कि ह्या हून स्वर्गीय असे काहीच नाही... त्याच्या हि मनात विचार येतो कि बस इथेच आपले आयुष्य संपून जावे... पण क्षणभरच...

त्याला जाणवते कि जर आपण आपले आयुष्य इथेच संपवले तर अजून कोणी इथे येई पर्यंत हे अतीव सुंदर दृश्य कोणीच बघू शकणार नाही.. अजून कोणालाच ह्या ईश्वरी कृपेचा प्रत्यवाय येणार नाही.. जर आज आपण हे दृश्य इतरान ना दाखवले नाही तर आपले जीवन व्यर्थ आहे...

आणि तो त्याचं उर्वरित आयुष्य लोकांना त्या कड्यावर घेऊन जाऊन ते विभोर दृश्य दाखवण्यात घालवतो...
त्या कृपाशील योग्या मुले आज कित्येक लोकांना तिथे ईश्वरी साक्षातकार झाल्याचं लोक सांगतात...

Kahi Goshti Haravu nayet mhanun - 1

ससा कासव and changing trends of management 

१---------------------

ससा आणि कासव दोघे हि शर्यत लावतात कि जो कोणी पहिला त्या दूरवरच्या टेकडी वर आधी चढून दाखवेल तो जिंकला... सश्याला आपल्या वेगाचा प्रचंड अभिमान आणि आपण कासवाला कसेही हरवू हा विश्वास...

ससा त्याच्या अंगभूत वेगामुळे जोरात पाळायला लागतो पण कासव मुळातच संथ, त्यामुळे ते डुलत डुलत पण प्रामाणिक पणे चालत असतं...

साश्यानी आता जवळ जवळ निम्मं अंतर कापलेलं असतं... तो मागे वळून बघतो तर कासव अजूनही खूप मागे असतं... ससा स्वतःच्याच वेगावर जाम खुश होतो आणि विचार करतो कि "कासव अजून बरच लांब आहे... ते काही इतक्यात येऊ शकत नाही... म्हणजे आपण शर्यत जिंकलो हे जवळ जवळ निश्चित आहे... तर मग काय हरकत आहे, जरा चार खाऊ, गार पाणी पिऊ, आणि मग निघू"...

झालं... ठरल्या प्रमाणे ससा मऊ चार खाऊन, गार पाणी पेऊन जरा पेंगुळलासा होता आणि त्यात झुळझुळ वाहणारं वारं आपली जादू चालवत... साश्यावर झोपेची चादर पसरते आणि बघता बघता ससा अगदी गाढ झोपी जातो...

ससा झोपी गेला खरा पण इकडे आपलं कासव मात्र न थकता चालत होतं... मजल दरमजल करत त्यानी सश्या पर्यंतचा अंतर कापलं... झोपलेल्या सश्या कडे एक नजर टाकली आणि पळभरही विश्रांती न घेता मार्गस्थ झालं... त्याला आता फक्त डोंगराचं शिखर दिसत होतं...

होता होता दुपार टाळून गेली, संध्याकाळचं गार वारं वाहू लागलं आणि आपल्या ससोबाना जाग आली... पण आता मात्र त्यांची पाळता भुई थोडी झाली... त्याला आपण किती वेळ झोपलो याचा अंदाजच येईना... मग तो जी धूम ठोकतो ती थेट डोंगराच्या माथ्यावर..

पण बघतो तर काय... कासव आधीच तिथे पोचलेलं... त्याला घडला प्रकार कळतो... आणि जिंकलेल्या कासवा समोर खजील मानेने चालु लागतो...

Moral of the story - १. slow and steady wins the race   

                               २. consistency and perseverance gives you success 

                               ३. गर्वाचे घर खाली  

२---------------------------------------------

कासवा सारख्या संथ प्राण्या कडून हरलेला ससा आता पुरता शहाणा झलेला असतो... आणि हरण्या मुले जी नामुष्की झालेली असते ती आपण कधी एकदा धुवून टाकतो असा त्याला झालेलं असतं...

झालं... ससा पुन्हा कासवा कडे जातो आणि म्हणतो पुन्हा शर्यत लावू आपण... पहिल्यांदा मिळालेल्या अनपेक्षित विजया मूळे कासवाला जरा तसू भर मास चढलेलं असतं आणि ऐटीत तो सश्याला हो म्हणून जातो...

ठरलं.. त्यांची शर्यत सुरु होते... ह्यावेळी साश्यानी जिंकण्याचा चंगच बांधलेला असतो... तो सुसाट वेगानी पळत सुटतो आणि डोंगराचं शिखर गाठल्यावरच थांबतो...

अर्थातच कासव हरलेल असतं आणि साश्यानी त्याचं अपयश धुवून काढलेलं असतं...

Moral of the story - १. fast and furious wins the race 

                               २. encash your  strenghts and kill the competitor  

३..........................................................

आता मात्र कासव हट्टाला पेटलं... एकदा जिंकण्याची झिंग चढली कि हरणं सहन होत नाही... तो सारखा विचार करी... कि मी असं काय केलं पाहिजे ज्यानी मी सश्याला हरवू शकेन... आणि शेवटी त्याला एक नामी युक्ति सुचते...

ताड ताड पावलं टाकत तो साश्याकडे जातो आणि म्हणतो चल आपण परत शर्यत लावू... विजयी ससा ऐटीत  एक नजर कासवा कडे टाकतो आणि हो म्हणतो... पण कासव ह्या वेळी एक अट सांगतो... "डोंगरावरच जायचय पण मी सांगीन त्या मार्गांनी"... विजयाच्या धुंदीत ससा त्यालाही हो म्हणतो...

शर्यत सुरु होते.. थोडं अंतर कासावनी सांगितलेल्या रान वाटेनी ससा धावून कापतो न कापतो तोच त्याच्या समोर एक विशाल नदीचा पाट येतो... आणि पाटा समोर लगेच डोंगर... ह्यावेळी अंतर तर कमी पण पाण्याचा अडसर पार केल्या शिवाय गत्यंतर नाही... काय करू न काय नाही ह्या विचारात ससा असतानाच लुटू लुटू पायांनी कासव तिथे पोचतं.... सुरकन पाण्यात शिरतं आणि डोळ्यांचं पात लावतं न लावतं तोच पैल तीरावर पोचतं.... आणि हळू हळू पुन्हा शिखरावर चढू लागतं...

बिचारे आपले ससोब मात्र किनाऱ्या वरच गोरठून बसलेले... 

कासवाची युक्ति कमी येते आणि कासव पुन्हा एकदा शर्यत जिंकते...

Moral of the story - १. Work on your core competencies and specialize....

४---------------------------------------------

दोघातच लढाई करून आता मात्र ससा कासव bore झालेले असतात...

आता ते ठरवतात... आपण दोघातच कुठे लढत बसायचं... आपण सगळ्या जंगलाशी शर्यत लावूयात...

आणि ते असा मार्ग ठरवतात कि अर्धा रस्ता हि रानवट असतो आणि अर्धा रस्ता पाण्यातून जातो...

एकुणातच ससा कासवाच्या शर्यती संपूर्ण जंगलात खूपच famous झालेल्या असतात आणि इतर सगळे प्राणी ह्या दोघांशी शर्यत लावायाल तयार होतात...

शर्यत सुरु होते खरी पण पाण्यात राहणारे प्राणी जमिनी वर येताच मंदावतात आणि जमिनीवरचे प्राणी पाण्याला घाबरून बसतात...

पण इकडे ससा कासवाची जोडी चांगलीच यशस्वी होते कारण जमिनी वर ससा कासवाला आपल्या पाठीवर घेऊन पाळतो आणि पाण्यात कासव सश्याला आपल्या पाठीवर घेऊन पोहोते...

ह्या दोघांच्या या युती मूळे मी मी म्हणणाऱ्या प्राण्यांवरही हरण्याची पाळी येते...

Moral of the story - १. team work is always better than individual efforts...